सोबती आता कशाला? तसा राहिलो नाही!!
आरती आता कशाला? तसा राहिलो नाही!!
थकलो जरा, मग मी असा थांबुन पाही,
थांबला तुम्ही कशाला? तसा राहिलो नाही!!
ऐकले तुम्ही कुणाला? जरी बोललो नाही,
भोवती येता कशाला? तसा राहिलो नाही!!
भावला मृत्यू मनाला!! तसा जगलो नाही,
गाळता अश्रु कशाला? तसा राहिलो नाही!!
थांबवा आता स्वतःला!! तसा राहिलो नाही,
गोठवा आता मनाला!! तसा राहिलो नाही!!
जीवन ऐसे माझी चिंता!!
एकच नाते बाकी गुंता!!
आज अचानक मजला कळले!!
मी तर करतो नुसता मुजरा!!
कुणा करावी आम्ही माया?
मी तर जाणे नुसतीच काया!!
दिन ते होते तसले फसवे!!
मी ही फसलो, फसते दुनिया!!
दिसतो आहे आता चेहरा!!
कळते आहे ज्याचे त्याला!!
जगणे बनले खेळ फुकाचा!!
माझा मृत्यू, माझी सुटका!!
जीवन ऐसे माझी चिंता!!
एकच नाते बाकी गुंता!!
तेल गेले, तूप गेले!!
वाढले वय, रूप गेले!!
काय बाकी वा कशाला
जायचे ते खूप गेले!!
लोकशाही पण मिळाली
विसरले मग नृप गेले!!
एक तू होतास वाल्या
राम म्हणुनी पाप गेले!!
भीम आहे देव आता
बुद्ध गाडुनी स्तूप गेले!!
वाहतुकीची नाही येथे,
कोणालाच शिस्त,
स्वत:च्या जीवाची आहे मात्र,
दुसर्यावर भिस्त
वाट पहाणर,
पण पी एम टीनेच जाणार,
पी एम टीत बसुन,
स्वत:चा जीव वाचवणार
जागा मिळेल तिथुन येथे,
प्रत्येक जण गाडी हाकतो,
नसलेल्या शर्यतीत येथे,
प्रत्येक जण असाच धावतो
पाच मिनिटांच्या घाइसाठी,
उगाचच गाळतात घाम,
प्रत्येकाच्या घाइनेच
होतो येथे ट्रॆफिक जाम
हुंदका साधा तुझा सांगून गेला!!
माझाच श्वास मज सोडून गेला?
म्हणे तू मज आता प्रेम नाही!!
नेत्रात अश्रू का असा येऊन गेला?
बनलेत आता सगळेच वैरी!!
भाव प्रत्येक मज का दुखवून गेला?
आता कशास मी जगतोच आहे?
अर्थ जीवनातला जरी संपून गेला?
चाणक्य असते रे प्रीत खोटी!!
नीती कधीची काळ हि विसरून गेला!!
गाव माझाच मी सोडणार आहे,
ठाव माझाच मी शोधणार आहे!!
गुंफिला प्रीतीचा गोफ तो जरी,
पाश माझेच मी तोडणार आहे!!
शत्रु नव्हतो कधी ही तुझा मी,
दंड मात्र मीच आज भोगणार आहे!!
मृत्यु नसतो प्रीतीला कदापी,
प्रेत माझेच मी जाळणार आहे!!
घाव घाला रे कुठे ही कोणी ही,
वेदना हा चाणक्य सोसणार आहे!!
हिंदुंच्या नेत्यांना येथे
नाझीचे वंशज मानतात
कॉंग्रेसच्या शासनात मात्र
मुसोलीनीचे वंशज चालतात
ह्ल्ली मी भांडत नाही,
असा तिचा ग्रह आहे,
खर सांगायचच झालं तर,
माझा तिच्याशी तह आहे.
रोजचा दिवस ढकलतो मी असा कसा?
रोजचा कड्यावरून मला ढकलतो मी असा कसा ?
नित्य नवे स्व्प्न जरी मी पाहतो,
रोज ध्येय माझेच बदलतो मी असा कसा ?
प्रेम खरे जरी मी शोधतो,
रोज प्रेयसी माझीच विसरतो मी असा कसा ?
पदरी आहे जरी निराशा,
रोज आशा माझीच खुलवतो मी असा कसा ?
वाहतात श्रद्धांजली (मला) का?
रोज प्रेत माझेच जाळतो मी असा कसा?
चाणक्य आहे जनता ही भोळी
रोज निती माझीच शिकवतो मी असा कसा?
प्रेम होते करायचे मज जमलेच नाही
काम होते भावनांचे मज जमलेच नाही
प्रितीचा असा अव्यक्त खेळ खेळला
व्यक्त तुजला कराया जमलेच नाही
लिहिल्या किती जरी मी कविता,
जीवनाचे सुर आपुल्या जुळलेच नाही ..
होता नकार कधीचाच ओळखला,
नकाराचे दाम मजला कळलेच नाही
तो असा हवा अन तो हवा तसा ही
समजणे चाणक्य कोणा जमलेच नाही..
